Solana Nin

Przez wieki Solana Nin dawała życie. Wychowała wiele pokoleń. Była domem dla wielu roślin i zwierząt. Miłość do soli przekazywana jest z pokolenia na pokolenie. Na swoich ucztach nawet rzymscy cesarze rozkoszowali się pełnią i bogactwem smaku soli z Nin. O starożytności naszej solany świadczy rzymska zapornica, która do dziś znajduje się na polach solnych. W tamtych dawnych czasach sól wymieniano na złoto, uncja za uncję, a wiadomo, że Rzymianie opłacali swoich żołnierzy właśnie solą z Nin. Rzymska nazwa takiego sposobu płatności to salarium – uważa się, że od tego terminu pochodzi słowo „pensja” (salary w języku angielskim).

Wenecjanie w 1423 roku wykupili solarnie nad Adriatykiem, w tym także naszą Solanę Nin, by uzyskać monopol na produkcję soli. Przez pięć stuleci solarnia nie działała na terenie Nina, jednak życia nie odebrano. Teren solany nadal był żywym i biodynamicznym ekosystemem, a Solana Nin została ponownie otwarta w 1954 roku i do dziś funkcjonuje oraz produkuje tradycyjnie, w taki sam sposób jak przed wiekami. Zajmuje powierzchnię 55 hektarów, znajduje się w płytkiej lagunie zatoki Nin. W okolicy nie ma przemysłu ciężkiego ani intensywnej uprawy roli, a obszar Solany Nin leży między pięcioma chorwackimi parkami narodowymi (Plitwice, Paklenica, Kornati, Północny Velebit i Krka), co dodatkowo świadczy o czystości i nienaruszonym charakterze środowiska naturalnego.